Το παιγνίδι ίσως να μην είναι σικέ αυτή τη φορά

Εν ψυχρώ, σκόπιμη και τεχνητή η κρίση της ΕΡΤ

για την μετάβαση από την 1η στην 2η περίοδο συν-κυβέρνησης.

Η τρέχουσα κρίση, προέκυψε από ορθή και εύστοχη εκτίμηση εκ μέρους του κ. Σαμαρά για την κατάσταση στην Ελλάδα και ιδιαίτερα για την εξαιρετικά δυσοίωνη προοπτική και από την προφανή ανάγκη στο να δημιουργηθεί – έτσι (1. η εκδοχή με τις μεγαλύτερες πιθανότητες) ή αλλιώς (2. η εκδοχή με τις μικρότερες πιθανότητες) – ένα πλαίσιο ευνοϊκών συνθηκών, ένα κατάλληλο περιβάλλον για διέλευση του Ρουβίκωνα (*) που επέρχεται, πορεία στην οποία ο κ. Σαμαράς θέλει να εξακολουθήσει να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο και για την οποία ούτως ει άλλως προβλέπει εξαιρετικά έντονες έως απρόβλεπτες εξελίξεις και αντίστοιχες αντιδράσεις του ελληνικού λαού.

Για το λόγο αυτό ο κ. Σαμαράς δημιούργησε έναν άλλο πρόδρομο τεχνητό Ρουβίκωνα – τις πρόσφατες επιλογές του – όπου περιέλαβε ως προπέτασμα καπνού και ως δικαιολογία και το θέμα της ΕΡΤ που το δημιούργησε επί τούτοις.
Ούτε για τον κ. Σαμαρά, ούτε και για τους κ. κ.  Βενιζέλο και Κουβέλη υπάρχει πλέον εύκολος δρόμος να γυρίσουν πίσω. Οφείλουν να αντιμετωπίσουν την επερχόμενη λαίλαπα, και προφανώς ο κ. Σαμαράς κάτι παραπάνω ξέρει από τους άλλους δύο, δοθέντος οτι αυτός συνομιλεί με τους αντιπροσώπους των δανειστών.

Η, εκ του αποτελέσματος αποδειχθείσα, υποεκτίμηση του αντίκτυπου που θα είχε το κλείσιμο του σήματος της ΕΡΤ (οι μαύρες οθόνες) ίσως στοιχίσουν στον κ. Σαμαρά κάποιες περισσότερες υποχωρήσεις από όσες /η όποιες θα ήθελε να κάνει, κάτι όπως που μπορεί με συμφωνία να αποκρυβεί μερικώς.

[ Σε σχέση με το γενικό θέμα θέμα «διακυβέρνηση και ηγεσία», θα πρέπει να μην λησμονηθεί η ιδεολογική και πολιτική σκοπιά από την οποία ο κ. Σαμαράς βλέπει τα πράγματα και η πολιτική θέση την οποία θέλει να πραγματώσει, η οποία είναι η προσλαμβάνουσα  της «ακραίου εθνικού προσανατολισμού» δεξιάς πτέρυγας της ΝΔ, και ότι μηχανισμός και κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ δεν έχουν»προδιαγραφεί» από αυτόν.]

Ο σχεδιασμός του κ. Σαμαρά αντιμετωπίζει δύο ενδεχόμενα:

1.    Με εκατέρωθεν συμβιβασμούς να λειτουργήσει το τρικομματικό σχήμα συν-κυβέρνησης και έτσι να αποφευχθεί η άμεση προσφυγή στις κάλπες

Σε σχέση με αυτή την πρώτη εκδοχή

1.1.    Πρώτο μέλημα του κ. Σαμαρά είναι να ελέγξει σαρωτικά και για το επόμενο διάστημα των 2 – 3 χρόνων την ΝΔ η οποία, συγκυριακά, βρίσκεται σε συνεδριακή διαδικασία.

1.2.    Δεύτερο μέλημά του, είναι να δημιουργήσει συνθήκες «πολιτικής επιβολής» του, επί των δύο συνεταίρων του ως πολιτικών αρχηγών και πολιτικής απομείωσής τους έως ευτελισμού τόσο των ιδίων όσο και των κομματικών τους ηγεσιών, στα μάτια τόσο του δικού τους κομματικού ακροατηρίου όσο και των δυνητικά όμορων πολιτικών χώρων που θεωρητικά παραμένουν οι εναλλακτικοί χώροι αποδοχής ανάλογων πολιτικών. Σε αυτό το μέλημα περιλαμβάνεται και η αντιστάθμιση και ευκολότερη αντιμετώπιση των αντιδράσεων των περισσότερο ακραίων στοιχείων του χώρου του στους συμβιβασμούς και τις παραχωρήσεις, με την επίκληση της αναγκαιότητας της ύπαρξης κάποιας αμοιβαιότητας σε αυτά.

1.3.    Τρίτο μέλημά του είναι να δημιουργήσει συνθήκες τέτοιες ώστε οι εφαρμοζόμενες δεξιές φιλελεύθερες πολιτικές – τόσο οι τοπικά επιλεγόμενες όσο και οι επιβαλλόμενες από τους εξωτερικούς δανειστές – και τα αποτελέσματά τους να μην μπορούν να αναστραφούν εύκολα αφού θα έχουν δημιουργήσει μία νέα εμπεδωμένη κατάσταση στο διάστημα μέχρι αρχές έως Μάϊο του 2014 (αυτό είναι σχετικά αυθαίρετο, δεν μπορεί να προφητευθεί), και

1.4.    Τέταρτο μέλημα τόσο του κ. Σαμαρά αλλά και των δύο άλλων συγκυβερνητών – εταίρων του, (αναφερόμαστε στην εκδοχή της συν-κυβέρνησης για ένα διάστημα) είναι να εκμεταλλευθούν τα παραπάνω και να διευρύνουν την αίσθηση της εξαιρετικά δύσκολης εφαρμογής πολιτικών αντιστροφής και υποκατάστασης αυτών των πολιτικών όπως εκείνες του άλλου μείζονος αντίπαλου κόμματος, του ΣΥΡΙΖΑ. Παράλληλα οι τρείς συν-κυβερνήτες μπορούν να ευελπιστούν βάσιμα ότι το «ακραίο» των εφαρμοζόμενων πολιτικών μπορεί να επιφέρει υποδιαιρέσεις τόσο στο χώρο της αριστεράς όσο και στον υπόλοιπο πολιτικό χώρο, παρέχοντας δυνατότητες κομματικών ανακατατάξεων από τις οποίες όλοι και ιδιαίτερα τα δύο μικρά κόμματα της συν-κυβέρνησης να μπορούν να αντλήσουν ή/και να ανανεώσουν κάποιο μέρος του εκλογικού τους σώματος.

Το δεύτερο ενδεχόμενο του σχεδιασμού του κ. Σαμαρά είναι:

2.    Οι αμοιβαίες υποχωρήσεις δεν κρίνονται ικανοποιητικές από έναν ή περισσότερους εταίρους, οπότε οδηγούμαστε σε εκλογές.

 Σε σχέση με την δεύτερη εκδοχή

2.1    Πρώτο μέλημα του κ. Σαμαρά εξακολουθεί (και για αυτή την εκδοχή ) να είναι το να ελέγξει όσο το δυνατόν περισσότερο και φανατικότερα σαρωτικά την ΝΔ η οποία, συγκυριακά, βρίσκεται σε συνεδριακή διαδικασία και παράλληλα θα είναι σε προεκλογική περίοδο, άρα η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη όξυνση και πόλωση και δικαιολογείται και επιβάλλεται και αυτή προφανώς τον διευκολύνει.

2.2.    Δεύτερο μέλημα του κ. Σαμαρά στη περίπτωση της προσφυγής στη κάλπη είναι να φανεί ότι αυτή δεν προέκυψε τόσο από διαφωνία στο μοντέλο της συγκυβέρνησης (που ενδέχεται να προβληθεί από αντιπάλους ως διαφωνία στη μοιρασιά), όσο από διαφωνία σε σχέση με την κατεύθυνση και στόχευση της συγκυβέρνησης και εδώ μπαίνει η υπόθεση «διάλυση της ΕΡΤ και τρόπος αντιμετώπισής της» αφού μπορεί αυτό το θέμα να αναγορευθεί ως μείζον θέμα παραδείγματος των διαφωνιών (το μέλημα αυτό είναι και των συν-κυβερνητικών εταίρων του κ. Σαμαρά, κοινώς τους έκανε χάρη που δημιούργησε το θέμα ΕΡΤ).

2.3.    Τρίτο μέλημα του κ. Σαμαρά στη περίπτωση αποδεικνυόμενης μη δυνατότητας σύναψης ενός σχετικά βιώσιμου συν-κυβερνητικού σχήματος, είναι αυτό να φανεί άμεσα, ώστε η προσφυγή σε εκλογές να προλάβει κατά το δυνατόν το ενδεχόμενο να φανούν αποτελέσματα της νεο-συγκρότησης που αναμένεται να προκύψουν μετά το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Σαν τέτοια ενδεχόμενα θεωρούνται πιθανά, αφενός μεν η παρουσίαση ενιαίας γραμμής – άποψης, η έκλειψη της πολυφωνίας και η σταδιακή εμπέδωση μίας σταθερής ηγετικής ομάδας, ενδεχομένως με περισσότερη σχετική κοινωνική αποδοχή, ένα πιο πειστικό και σταθεροποιημένο πλαίσιο – πρόγραμμα και ένα ΣΥΡΙΖΑ ενδεχομένως χωρίς κάποιες ακραίες – καθαρόαιμες αριστερές πτυχές του.

Στη προβληματική του κ. Σαμαρά, το θέμα ΕΡΤ δημιουργήθηκε:

α) (κυρίως) για να επικεντρωθεί το ενδιαφέρον σε αυτό το θέμα ως αποτέλεσμα εφαρμογής της ΚΥΑ που εκδόθηκε βάσει της ΠΝΠ, και να καταστεί αφενός μεν δυσκολότερο το να απαιτηθεί η ανάκληση της γενικής ΠΝΠ, αφετέρου δε να χρησιμοποιηθεί το θέμα ΕΡΤ ως βασικός ή και κύριος λόγος της διαφωνίας στη περίπτωση της μη συμφωνίας γύρω από τους όρους της συν-κυβέρνησης ή/και γύρω από τις εκατέρωθεν απαιτήσεις για υποχωρήσεις του άλλου, αλλά και

β) (πρόσθετη υπόθεση – ερμηνεία ) γιατί με αυτόν τον χειρισμό, δεν θα υφίσταται νομικό πρόσωπο όπως η ΕΡΤ κατά την περίοδο προκήρυξης αδειών παρόχων δικτύου ψηφιακής τηλεόρασης και υποβολής σχετικών αιτήσεων, δηλαδή παρέχεται μία επί πλέον εξυπηρέτηση στους ιδιοκτήτες διαχειριστές των ραδιοτηλεοπτικών επιχειρήσεων. Αναφορικά με αυτό ενδιαφέρον θα έχει και η τελική στάση των δύο άλλων εταίρων της συν-κυβέρνσης επί αυτού.

Συνεπώς, οι αλλεπάλληλες συναντήσεις των τριών ηγετών, ίσως να μην είναι αυτή τη φορά ένα σικέ παιγνίδι. Αλλά μία διελκυστίνδα που θα λήξει με  συμφωνία (μία φανερή και μία κρυφή), εκτός και εάν κάποια ή κάποιες από τις έξη πλευρές (οι τρείς ηγέτες και οι τρεις κομματικές ηγεσίες) δεν ασχοληθεί με το πραγματικό συμφέρον της.

Απίθανο αλλά όχι αδύνατο

Το θέμα της ΕΡΤ είναι παρεμπίπτον και ελαφρά ενοχλητικό (όπως εξελίχθηκε) αλλά στην πραγματικότητα μάλλον δευτερεύον, σε τελική ανάλυση επιλύσιμο.

Η κρίση του ΣτΕ (όχι εκ προθέσως, αλλά εκ του ρόλου του) ίσως διασώσει την κατάσταση στη περίπτωση που υπάρξει αληθινή διαφωνία. Σκεφθείτε να πάμε σε εκλογές χωρίς δημόσια ραδιοτηλεοπτική λειτουργία.

Η σύγκλιση της επιτροπής αναστολών του ΣτΕ με πρωτοβουλία του προέδρου του,  θέλει μεταξύ άλλων να καλύψει αυτό το ενδεχόμενο – κενό.

====================================================================

(*)  από το http://el.wikipedia.org/wiki/Ρουβίκωνας

Η φράση «διέβη τον Ρουβίκωνα» αναφέρεται σε ανθρώπους που εν γνώσει τους λαμβάνουν μια ριψοκίνδυνη απόφαση χωρίς επιστροφή.

 Ρουβίκων (Rubico) είναι το λατινικό όνομα ενός μικρού ποταμού στη βόρεια Ιταλία που χυνόταν στην Αδριατική θάλασσα.

Στη ρωμαϊκή εποχή, κατά τη ρεπουμπλικανική περίοδο, ο νόμος απαγόρευε στους Ρωμαίους στρατηγούς να τον διαβούν με τις λεγεώνες τους. Το μέτρο αποσκοπούσε στο να αποτρέψει την είσοδο στρατού στην Ιταλία, επομένως και το ενδεχόμενο πραξικοπήματος ή εμφυλίου πολέμου.

Όταν ο Ιούλιος Καίσαρ το 49 π.Χ. αποφάσισε να τον περάσει, πριν συγκρουστεί με τον Πομπήιο, αναφώνησε την περίφημη ιστορική φράση «Ο κύβος ερρίφθη» (alea jacta est).

Advertisements
Αναρτήθηκε στις Πολιτική, Uncategorized

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: